Mostrando entradas con la etiqueta estimulación escritura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta estimulación escritura. Mostrar todas las entradas

miércoles, 3 de junio de 2020

Algunhas das vosas entrevistas

Bo día! Velaquí algunhas das interesantes entrevistas que fixestes aos vosos familiares. Lembrade pinchar sobre a foto para poder lela. Desfrutádeas!

Entrevista de Diego


Mateo R entrevista ao seu pai




David entrevista aos seus avós



Entrevista de Saray



Álex entrevista a súa avoa



Mateo P entrevista a súa nai



Irene entrevista a súa curmá



Xabi entrevista ao seu avó



lunes, 1 de junio de 2020

Algunhas das vosas redaccións

Sempre estamos aprendendo! E vós? Que aprendestes nesta corentena? Pinchade sobre as fotos para poder ler as redaccións.

Mateo Pena

David

Saray

Álex


Xabi



lunes, 11 de mayo de 2020

Tarefa de lingua galega

Bo día e feliz semana!
Acércase o Día das Letras Galegas... Como ben sabedes é o 17 de maio, polo que este ano, cae este domingo. É por iso que esta semana traballaremos a nosa lingua coas seguintes actividades (son moi curtiñas e tedes unha para cada día sen contar a fin de semana). De todos xeitos, douvos moito máis tempo de entrega, ata o VENRES 22 podedes mandarme esta tarefa:

ACTIVIDADES PARA FACER NA LIBRETA DE LINGUA GALEGA OU COA AXUDA DUN PROCESADOR DE TEXTOS (WORD OU WRITER):

  • Escribir un listado de "Vantaxes desta corentena" (polo menos cinco).
  • Elaborar unha redacción de polo menos media cariña acerca dunha tarefa que aprendín a facer na casa explicando como se desempeña.
  • Facer unha entrevista a un avó/avoa, nai/pai ou veciño/a (pode ser por teléfono) de polo menos 10 preguntas coa temática: "A que xogabas de neno?"
  • Ler a NOTICIA e responder ás preguntas de toda noticia (se non lembrades cales son, podedes buscalas en internet) ou podedes facer un resumo coa información obtida no seguinte vídeo tan chulo:
Obtido na canle de José Manuel López Cabana

PD: Lembrade ter en conta a ortografía e a presentación!

DIFERENTES E DIVERTIDÍSIMOS SCAPE-ROOM PARA XOGAR DENDE O ORDENADOR, TELÉFONO OU TABLET (actividade de carácter voluntario) Foron tomados do blog "O blog de Anabel":

De A fiestra da mestra:

De Alba Carril Casanova do CPI de Vedra:


De Alba Carril Casanova do CPI de Vedra e Ana Sánchez Sanmartín do CEIP Arquitecto Casas Novoa:



De Ms. Saltyteacher:



Desfrutádeos moito!

lunes, 10 de junio de 2019

El demonio regresa

Un día, en Frío de Janeiro, Turbo estaba paseando por el portal y vio a Daniel entrando en éste y dijo:
- Daniel, no entres en el portal.
Pero Daniel entró en el portal igualmente y Turbo también entró. Pasó una semana y todos extrañaban a Turbo y a Daniel. Turbo, cuando entro, descubrió una nueva dimensión, el inframundo. Daniel estaba en una fortaleza con muchos guardianes. Dinoescopeta entró y dijo:
- ¡Turbo, deprisa, sal del portal!- antes de que Turbo saliese del portal y viese a Daniel convertirse en demonio.
Dinoescopeta tiró lo más fuerte posible de Turbo y le sacó del portal, luego disparó y rompió el portal en mil trozos. A la mañana siguiente el portal estaba junto a la casa de Calabacín y Turbo le dijo:
- ¡Calabacín, corre!- el demonio salió del portal y, luego, desapareció. Luego fue a la pista de patinaje y convirtió el hielo en fuego. Después fue a la cueva y, a continuación de eso, fue al castillo. Lo quemó todo y secuestró a Luna y a Dalia. Dinoescopeta consiguió escapar y dijo que había que ir al inframundo y destruir el alma del demonio. Manolo, Supercalifragilisticopialidoso, Calabacín y Dinoescopeta fueron a destruir el alma del demonio. Turbo y los demás se quedaron vigilando. No fue fácil atravesar la fortaleza del demonio. Cada vez que Dinoescopeta o Manolo disparaban a los guardias, se convertían en espíritus de fuego. Finalmente, consiguieron atravesar los obstáculos y rompieron el alma del demonio. Todo volvió a la normalidad. Aunque todos sabemos que el demonio sigue acechando.
Y colorín colorado el demonio se fue a otro lado.
Mateo P.

viernes, 31 de mayo de 2019

Los habitantes de Frío de Janeiro están muy enfadados

Os dejo por aquí la historia que más votasteis. ¡Es chulísima!:

Un día tranquilo en la aldea llegó un hada llamada Lizy, le dijo hola a todos y se fue directa a la pista de patinaje. A Dalia eso le sorprendió, pero quizá sólo le había llamado la atención.
Por la noche, como siempre, Dalia salio a volar y vio las luces de la iglesia encendidas. Bajó, abrió la puerta pudiendo observar a casi toda la población de Frío de Janeiro y, de repente, una voz repipi resonó en todo el edificio.
- Hola, Dalia, cariño, ¿me haces el favor de ir a por Luna?
Dalia subió al cielo, fue a por Luna y volvió con ella.
- Oh, ahora que estáis "todos" aquí, podemos empezar. Bien, he estado observando vuestra aldea y he pensado unos cambios para que se vea mucho mejor- dijo ella con la misma voz.- Los primeros pasos serían: tirar la pista de patinaje, pintar la casa de Dalia y vender las calabazas de Calabacín.
- ¿Mi pista?, olvídate- dijo Luna.
- No pintarás mi casa ni de broma- continuó Dalia.
- Yo estoy a gusto con mis calabazas- dijo Calabacín.
- Bueno, bueno... vale, podemos hacer otras cosas... -dijo el hada.
- Yo tengo una sugerencia- dijo Calabacín.
- ¿Cuál?- preguntó el hada.
- Chicos, poneos estos trajes antirradiación- dijo Calabacín.
- ¿Y para mí no hay?- preguntó el hada.
- Sí, el tuyo es especial. Si me das las manos te lo pongo -dijo Calabacín y empezó a recitar un conjuro- ¡Calabaza, calabaza, pata de cabra, lleva a este hada a su isla malvada!
De repente el hada se esfumó y empezaron a caer calabazas del cielo.
De esta forma tan extraña Calabacín salvó el día.

Saray.

domingo, 7 de abril de 2019

Escritura divertida

Hoy os traigo los escritos más votados de los Cuadernitos de escritura divertida (volúmenes 1 y 2) de El Hematocrítico y Olga Capdevila. Nos divertimos tanto cuando los leemos en clase...
En cursiva escribo el texto de los libros:


La policía ha hecho una redada en la peluquería, y ha detenido a los peluqueros. ¿Qué ha pasado?
De repente, los peluqueros huyen y se van en una furgoneta. ¡No ha acabado aquí!
- ¿Quién será?- se pregunta la policía.
- ¡Soy, yo! ¡La Abuela Gánster, con sus bragas por encima de la ropa!
Va a la furgoneta a por su bastón y dice:
- ¡Placa, placa, en los piños, pimpinelas!
A lo lejos se escucha pum, pim, pam, pum.
Diego.

Escríbele una carta a tu tío Pepe, pero no te olvides de su problema: es alérgico a la letra A. ¡No puedes escribir ni una!

C/ Grolondo, 90.
5ºB, SG 805120 Logroño.

Querido tío Pepe:
Soy yo, Olberto, tu sobrino. Quiero que sepos que me he olvidodo de tu cumpleoños y que estoy muy feliz sin ti aquí. 
¡Y que sepos que eres un....................., y un..................................!
Pero este oño te he hecho un regolo.

TA ADIA TÁO
A
PAPA
Y QUE TE DA UN ATAQUE
DE ALERGIA.
Saray.

Quieres protestar por los acontecimientos que viviste en un hospital la semana pasada. Te ingresaron para quitarte un pellejito de la uña y lo que ocurrió fue que...

HOSPIMAL
Nº 0797500
HOJA DE RECLAMACIONES

Nombre: Manolo Manuel Pepe Juan.
Apellidos: Perezón de Cerezo.
Edad: 86                Fecha: 30/2/0000
Habitación: 1785967
Exposición de los hechos:
Fui a limarme las uñas porque en mi ciudad no hay manicurista. De un momento me vi ingresado en una sala en la que entró un médico, seguido de la una enfermera montada en un carro lleno de vacunas y yo dije que no había venido para eso. Pero insistieron en vacunarme en el cucu y entonces me monté en el carro y me caí por las escaleras y terminé en Buenpital. ¡ERA CINCO VECES MÁS CARO!

TU FIRMA AQUÍ: Manolo Manuel Pepe Juan.

Saray.

Eres periodista. Entrevista al número cero.
- ¡Buenos días, número cero!
- ¡Buenos días!
- ¿Cómo se siente al estar vacío?
- Espacioso.
- ¿Y cómo come?
- No lo hago.
- ¿Dónde trabaja?
- En una pizarra, solo que ahora me han trasladado a una división.
- ¿Y lo suelen confundir?
- Sí, una vez me tumbé en un tocón hueco y un niño me confundió con un váter.
- ¡Ja, ja, ja, ja!
- He visto cosas, cosas que ni se imaginaría.
- ¿Quién es su mujer?
- El uno y mi hijo el dos.
- Gracias y hasta luego. ¿Quisiera añadir algo más!
- ¡Ah, sí! Que los niños me odian en los exámenes.
Isaac.

EL VAMPIRO LEE SU REDACCIÓN
Esto es lo que hice en mis vacaciones de verano.
Vi los cuellos de los humanos, bebí la sangre de ratas muertas, conté mis colmillos (o sea, dos), hice una misión que consistía en salir al sol y morder a los humanos. También practiqué judo con la Abuela Gánster para robar una joyería. Esto es todo lo que hice en mis vacaciones de verano, espero que os haya encantado.
Noa.

EL ASTRONAUTA FAMILIAR
Un astronauta que está en el espacio, llama a su madre (modificado).
- ... Sí, vale, pero estoy en el espacio.
- ¡Me da igual! ¿Qué comes ahí? 
- Productos lácteos.
-¡Oh, qué asco! Tienes que comer cocido, fabada, lentejas, tortilla...
- Pero no puedo. Lo importante es que te llamé por lo de la desconexión de la bomba. Dime, ¿qué tengo que hacer?
- Tienes que conectar el cable CPU.
- ¿Lo qué?
- Espera, que voy a poner música de Misión imposible. 
- Ahora pon el cable rojo al lado del cable azul y aprieta los botones d, e, s, h, c, t, i, v, a, r. 
- ¡Uf, bomba desactivada! El plan ha salido a la perfección.
Álex.

Has visto la película más aburrida de la historia, ¿de qué se trata?
El caracol y la hoja.
Mi madre y yo fuimos a comprar las entradas para la película "El caracol y la hoja". El día siguiente fuimos al cine y el comienzo parecía emocionante. Obviamente mi madre y yo estábamos muy nerviosos pero después... no era tan emocionante. En realidad, era aburridísima. Creo que las otras personas opinaban lo mismo porque algunas se durmieron. 
La película iba sobre un caracol, el más lento del mundo que paseaba por una hoja. La película duraba dos horas y el caracol, en una hora, aún iba por la mitad de la hoja. 
Después fuimos a ver otra película para quitarnos el aburrimiento y luego nos fuimos a casa.

Mateo P.



domingo, 17 de marzo de 2019

Es carnaval en Frío de Janerio

Aquí tenéis las creaciones sobre Frío de Janeiro más votadas por vosotros. ¡Tenemos poesía, narrativa e incluso algo de periodismo!


FRÍO DE JANEIRO EN CARNAVAL
Cuando todos están festejando,
Rex dice: no pando.

Cuando todos comen,
dice Manolo: ahora las olas rompen.

Cuando todos estamos disfrazados,
dice Turbo: nunca estamos enfadados.

Y así son los carnavales
en Frío de Janeiro, ¡bestiales!

Pareado de Álex.

(Sin título)
Casa de Dinoescopeta lo peta.
A Noa le gusta la carpeta.
Raquel disfruta del carnaval.
Nosotros nos portamos mal.
Alberto se porta genial.
Vamos a ver qué tal...
Ángela tiene muchos disfraces.
Los niños de Alba tienen antifaces.

Acróstico de Xabi.

EL HUEVO HELADO
En Frío de Janeiro eran carnavales y la gente estaba preparándolo todo para celebrarlo. Unos trabajaban en una cosa, otros en otra y siempre se ayudaban entre sí. Todo estaba quedando bien: los farolillos, los disfraces, las carrozas... ¡Todo quedaba de maravilla!
Turbo se dio cuenta de que faltaba el huevo helado y llamó a Dinoescopeta, Luna y Manolo para que le acompañaran a por el huevo helado.
Ya casi habían llegado a las montañas cuando iba a caer, de la montaña, un trozo enorme de hielo encima de Turbo. Turbo se apartó y consiguió salvarse. Cuando ya estaban casi en la cima se dieron cuenta de que el suelo era muy resbaladizo. Pero Luna traía patines para todo el mundo, lo atravesaron y aprendieron a patinar.
Y ahí estaba el dragón helado, con el dragón helado. Dinoescopeta lo iba a aturdir pero Manolo le dijo que no porque estaba herido. Luna lo curó y el dragón les confió el huevo. En el camino, para volver, había demasiado hielo.
Entonces, Dinoescopeta disparó y el camino ahora era un tobogán por el que volvieron todos a casa.
Y colorín colorado,
este carnaval queda encantado.

Narración de Mateo P.

OTRA PERSONA MÁS EN LA CASA ¡NO!
El día de carnaval en Frío de Janeiro, Dalia salió a recoger el periódico. Luna la vio y le dijo:
- ¿Por qué coges el periódico? ¡Si nunca lo haces!
- Porque hoy es carnaval. Y siempre hay algo de concursos, el mejor disfraz...-dijo Dalia.
En ese momento Dalia se fue adentro, se sentó en el sillón y empezó a leer títulos: Fantasmas de coliflor, Ladrón falso, Vampiros caminando por la ciudad...
"Espera, ¿Queeeeé? ¿No seré yo?" -pensó Dalia y se puso a leer:
Una vampiresa de piel morada, ojos rojos y pelo negro...
"¡Oh, no, soy yo!" -siguió pensando Dalia y continuó leyendo:
No aparentaba tener más de dos años.
"¡No! ¡es mi hermana" -dedujo Dalia y se fue a la ciudad mientras se maquillaba de humana para que no la reconocieran.
Cuando llegó y vio a su hermana se escondió en un callejón y atrajo su atención con una piedra. Tuvo suerte y lo consiguió.
Cuando pudo cogerla en brazos la maquilló y cuando acabó salió corriendo hacia Frío de Janeiro. Cuando Luna y Ámbar la vieron, preguntaron:
- ¿Se va a quedar?
- Pues no la voy a abandonar -respondió Dalia.
- ¡Pero necesitamos cosas! -protestó Luna. -¡Y tendremos que ir a la ciudad! -continuó escandalizada.
- Pues iremos -dijo Dalia firme y segura, mientras pensaba: "ay, la que vamos a liar..."
- Bueno... pero antes vamos a maquillarte como es debido -dijo Luna.
Después del buen rato que había pasado Luna y el malo de Dalia, se fueron a la ciudad. Después de elegir todo tipo de trastos y cachivaches llegaron a casa molidas. (Ahhh... es verdad... en la descripción de Dalia se me olvidó decir que odia las compras). Colocaron todo, Dalia echó a dormir a su hermana y después se metió en la cama a la una de la tarde.
Y colorín colorado, 
sólo entrar de invitado.

Narración con alusión periodística de Saray.


jueves, 14 de febrero de 2019

Historias y periodismo

Para todo aquel que quiera disfrutar de las historias y la noticia más votada por vosotros:

UNA GRAN SORPRESA

Un día, en Frío de Janeiro, Dalia se marchó de casa, justo después del atardecer, a ver a Luna. Ella estaba preparando toda la aldea para la llegada de Ámbar. Obviamente con flores. Sí, flores, a las que si Dalia vampiresa se acercase, se morirían.
- Pero que hac... -dijo Dalia sin terminar.
- ¡Da-li-a! ¡Las flores! -dijo Luna molesta.
Dalia no se daba cuenta pero todo a su alrededor era negro.
- Venía... mejor... nada -Dalia se fue mientras decía eso.
Al fin llegó el día en el que Ámbar llegó, casi todos estaban ahí, pero de repente, apareció Dalia con una poción en la mano y dijo:
- Tómate esto. es para ser vampiro por 24 horas.
Ella aceptó y Dalia le dijo que la siguiera. Más allá de todas las casas de Frío de Janeiro, detrás de la montaña, había un campo lleno de flores y en el medio había un pozo. Por muy raro que parezca, esa no era la sorpresa, había que meterse en el pozo bajando por un tipo de tobogán y terminar en un lago con una cascada. Cuando ya estaban allí había una especie de puente lleno de flores en el que, a medida que Dalia seguida de Ámbar iban pasando, las flores se iban secando en forma de espiral. A medida que avanzaban, Ámbar se daba cuenta de que el puente era una especie de zona aérea y que iban a saltar. No se equivocaba, Dalia la cogió de la muñeca y despegó para ver la zona desde una mejor perspectiva y. al verla de esa forma, se podía admirar un laberinto que ponía Frío de Janeiro y Dalia dijo:
- Esto es para ti, esta zona es para que vengas a relajarte si lo necesitas. Y ahora vamos a la fiesta que te han hecho mis amigos. 
Se fueron a la fiesta y desde aquel momento a nadie le importó que Dalia pudriese las flores.
Saray

LA LLEGADA DE ÁMBAR

Un día, en Frío de Janeiro, Calabacín, Turbo, Micke... vieron que alguien llegaba, ¡era Ámbar! Ámbar era la nueva habitante de Frío de Janeiro y vivía con Luna, Lana y Dalia.
Ámbar venía con prisa, tenía que dejar sus maletas, para después poder conocerlos a todos.
- ¡Uf, qué trabajo! -dijo.
Fue a dejar las maletas. Cuando volvió no había nadie, fue por las casas y cuando llegó a la pista de patinaje había una fiesta.

UNA FIESTA SORPRESA
- ¡Guau!- exclamó Ámbar- ¡me encanta!, ¡qué buenos compañeros!

Al día siguiente...¡menudo sueño!

EL SUEÑO DE ÁMBAR
Ámbar soñó que había perdido la memoria. Entonces vio a una vampiresa, un brujo, una calabaza...
- ¡Qué miedo!
- Hola- dijo Dalia y Ámbar se desmayó. - ¡Lo que faltaba!
Llegó Luna gritando: -¡Ah! ¿qué has hecho?
- Nada, se ha desmayado- contestaron Luna y Dalia.
CONTINUARÁ...
Mateo R.

NOTICIA: 
LA GRAN BOMBA
El 17 de febrero de 2016 en A Coruña demolieron una vieja y gran fábrica de ladrillos. Para ello tuvieron que usar varias cargas de dinamita colocadas estratégicamente. Con ello lograron con éxito derribar la fábrica a la primera.
En su lugar, piensan construir un bonito parque natural lleno de árboles y plantas. En él podrán jugar los niños y también habrá un hermoso estanque con patos.
Mateo P.

jueves, 11 de octubre de 2018

Habitantes de Frío de Janeiro

En esta nueva entrada vamos conocer a algunos de los habitantes de Frío de Janeiro.

Calabacín

Hola, me llamo Calabacín y soy una calabaza. Vivo en Frío de Janeiro. Soy naranja, grande, mi lengua es roja, mi boca negra como un agujero negro y mis ojos son negros. ¡Qué miedo! Puedo convertir a los habitantes de Frío de Janeiro en calabazas y puedo paralizarlos. ¡Cómo mola!
Soy alegre y mi vecino se llama Turbo. Él es bueno, viscoso, muy rápido y musculoso. Me parezco a Turbo pero yo me porto peor.
Mateo R



Supercalifragilisticoespialidoso

 Supercalifragilisticoespialidoso es muy gordo, mide cinco metros, es militar y le gusta jugar al fútbol. Tiene mil perros de caza de raza Rottweiler. Vive en Frío de Janeiro.
Su mascota es una pulga de cuatro metros noventa y nueve centímetros llamada Messi. Ellos viven en una cueva. Messi es indestructible y Supercalifragilisticoespialidoso también. Supercalifragilisticoespialidoso siempre viste una camiseta y un pantalón militar y unos zapatos. Él es muy bueno.
Diego


Maic el brujo

Éste es Maic, el brujo. Maic vive en Frío de Janeiro en la cima izquierda, en el Monte Veluvio. Él es alto y fuerte. Tiene el pelo negro, su boca es pequeña, su nariz es pequeña y sus ojos son grandes y morados. Va a todos lados en su escoba y su dragón se llama Black y lanza meteoritos y llamas. Tiene una capa negra y morada y unos guantes grises.
                                                                                                   Isaac




jueves, 27 de septiembre de 2018

Conociendo Frío de Janeiro

Este curso contamos con una nueva ciudad de creación propia en la que inspirar nuestras historias más divertidas, misteriosas, apasionantes... Comenzamos por las descripciones de los lugares que forman Frío de Janeiro y que han sido las más votadas por vosotros.

Empezando a crear Frío de Janeiro



El castillo

El castillo es de color negro y con detalles rojos. Si  te acercas un poco más puedes apreciar los detalles de gárgolas talladas a mano en el portal, en la puerta de madera y en las ventanas. En el tercer piso, en la puerta exterior y trasera, tiene la jaula de su querida gárgola. Aún más lejos, en la parte trasera, tapada por la niebla hay una sala de meditación oscura.
El interior del castillo tiene un salón, una cocina, dos comedores, cuatro baños, cinco dormitorios y hasta una biblioteca. A mayores los ostros tres pisos tienen sótano con jacuzzi, gimnasio y piscina incluida. 


Saray


La cueva

La cueva está en el medio de Frío de Janeiro. Mi habitación huele a perfume. Mi cama está a la derecha de mi escritorio. En el escritorio está mi computador, mi taza de lápices y bolis y, a la izquierda, está la lámpara. A la izquierda del escritorio está el mueble lleno de juguetes y al lado derecho de la puerta está mi tele de 52 pulgada con la Play. Me encanta y me parece muy acogedora. 
En el salón hay una tele de 100 pulgadas para ver el fútbol. El sofá es muy grande y delante está la mesita. Al lado de la tele hay unos altavoces muy grandes con luces para escuchar música. La pared es roja y detrás del sofá hay una nevera y, encima, hay una foto de toda la clase y otra de Frío de Janeiro. 
El garaje es chulísimo. Tiene dos armerías, una llena de escopetas y otra con fusiles y francotiradores. También está lleno de tanques y coches de The Walking Death con armas de fuego, un Bugatti Veyron y un todoterreno. 
Encima de la cueva hay un helipuerto con helicópteros de guerra, una moto de enduro aparcada y al lado de la moto hay una despensa con comida para cocinar.
La última habitación es la cocina que huele a pan tostado. Encima de la mesa hay un palillero y al lado izquierdo del palillero está el frutero. Encima de la cocina hay una báscula y a la derecha de la báscula hay un salero. A la derecha de la báscula está la nevera, a la derecha de la nevera está la cocina y encima de la cocina está la campana extractora. A la derecha de la campana está el horno.


Álex


La armería

La armería es un lugar donde se guardan armas. Hay una en cada casa de Frío de Janeiro. Si coges un libro de la librería, se gira y aparece un tobogán, te tiras por el yyyyyyyy... apareces en la armería. Allí hay muchas armas: AK16, scar, granadas... La armería está hecha de hierro. A mí me hace sentir protegido. ¡Viva Frío de Janeiro!

Mateo P.




lunes, 26 de febrero de 2018

Cuento: "Selene"

Un día, en el Castillo de los Sueños, Clío se levantó y fue al comedor. No había nada ni nadie y de repente... 
- ¡Sorpresa! -gritaron Noa, Bob y Rex. 
¡Hasta estaba Tusco, el sobrino de Rex! Selene le mordía la oreja a Rex y todos celebraron la fiesta. A media tarde, llegó Electra, la hermana de Clío, ¡qué miedo! Tenía el cuerno roto, los ojos rojos, el pelo de punta, las orejas puntiagudas y la boca pequeña. Era la unicornio más malvada de todos y ella rápidamente le lanzó un hechizo a Clío y desaparecieron las dos y, antes de que el rayo tocara a Clío, Clío lanzó un hechizo a Selene, era una bola mágica para protegerla de todo. Selene con sus grandes ojos pudo ver un portal tridimensional, se metió dentro y desapareció.
Cuando Selene llegó, vio un pasillo y encontró a Clío atada y a Electra torturándola. Cuando Electra la vio, le lanzó un hechizo y Selene lo paró y la derrotó. Clío se soltó y deshizo el hechizo y, en ese instante, Selene se transformó. Su cuerno creció medio metro,  sus alas también y así volvió a ser de su tamaño original. 
Descubrieron que Selene podía transformarse ante la primera señal de peligro y se marcharon a casa.
Saray.

lunes, 19 de febrero de 2018

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres VII

O gandeiro foi ao monte co ferreiro no tractor de este. Un foi cazar raposos e outro foi cortar troncos na leira do gandeiro e tamén sacaron patacas. Cando volvían era noite e había unha manada de lobos na casa do ferreiro (e Rex na casa do gandeiro!).
- Pum, pum, pum, pum, pum, pum.
Coa escopeta mataron aos lobos. E de súpeto, raposos!
- Non! Onde? -dixo o ferreiro.
- Pum, pum, pum, pum, pum, pum.
- Xa se acabou -dixo o gandeiro.
- Mellor estabamos na panadaría -dixo o ferreiro. E aló foron.
Brais.

Era un día pola mañá e a princesa Noa ía á panadaría de María mercar un croissant para Clío. De súpeto, tremou o chan:
- Hai un terremoto! -exclamou a princesa.
Foi onda o ferreiro e atopou ao can Rex coa súa armadura. Logo apareceu o ferreiro Bob Esponxa. A princesa díxolle a Bob:
- Está tremendo o chan, imos onda o granxeiro Francisco.
E así foi. Francisco dixo:
- Ola, princesa. Ola, Bob Esponxa. 
Eles contestáronlle:
- Sabes que está tremendo o chan?
- Que dicides? Imos coa vampiresa Pepa. 
Entón reuníronse todos no Castelo dos Soños e Clío fixo unha merenda estupenda. Sen saber o porqué, a terra deixou de tremer e a princesa berrou:
- Viva, viva!
E colorín, colorado este conto está rematado.
Noa.

domingo, 18 de febrero de 2018

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres VI

A panadeira María estaba a piques de morrer. O can Rex foi moi rápido á casa dos bruxos e díxolles:
- Dádeme a cura.
Eles déronlle unha cura con veleno porque pensaban que Rex era tonto pero non era tonto. Rex foi onda o gandeiro Francisco e este, coma por arte de maxia, curou a María.
Álex.


No Reino das Sete Torres era de noite e escoitábanse aullidos no Monte de Petón do Lobo. Foi cando espertaron todos. Desapareceran os animais do gandeiro e do ferreiro!
O ferreiro foi preguntarlle ao gandeiro se os tiña el. El díxolle o mesmo. Entón foron en busca dos animais. Foron co tractor do ferreiro e engancháronlle o remolque dos animais e meterénsone no monte na súa busca. 
Cando chegaron ao monte atopáronos á beira da estrada. Esta estrada foi dar a Razo e foron á praia a bañarse.
Despois volveron ao Reino das Sete Torres e colorín colorado este conto está rematado.
Xabi.


lunes, 8 de enero de 2018

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres V

Unha vez o ferreiro, que vivía no Reino das Sete Torres, foi á cidade a ver á súa tía que resultou que tivera unha filla. A nena aínda non tiña nome así que o ferreiro Bob Esponxa púxolle o nome de Alba. 
Dous anos despois a Alba mercáronlle un tobogán e aos dez anos foi ao Reino das Sete Torres, á casa do ferreiro. O ferreiro ensinoulle a usar as espadas para defenderse. Despois foi facer unha visita ao Castelo dos Soños, onde vivía Clío e a princesa Noa e fixéronse moi bos amigos. Logo, voltou á cidade.
Mateo R.

domingo, 17 de diciembre de 2017

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres IV

Era un día normal e corrente no Reino das Sete Torres e un día normal no Castelo dos Soños. Clío tomaba o seu almorzo na cama como sempre. Nada máis empezar, sentíu unha dor fortísima na barriga. E non era de fame! E ela preguntouse: - que era?-. Clío foi correndo a avisar á princesa Noa. 

E despois de conversar e conversar, Noa decidíu chamar ao médico. O médico díxolle que estaba esperando un bebé e nese momento Clío desmaiouse. En canto se recuperou, foi á sala máis silenciosa de todo o castelo. Pasaron máis de 8 meses. Xusto despois, o parto, que se vos preguntabades se sabía que era o bebé, pois non, quería unha sorpresa. E sorpresa tivo! Tivo unha bebé unicornio preciosa.

DESCRIPCIÓN DO BEBÉ

Selene é o bebé unicornio, que vive coa súa mamá no Castelo dos Soños.
O seu corno é de cor gris, o seu pelo é morado con mechas azuis, os seus ollos son verdes, o seu nariz redondo, as súas meixelas rosadas e a súa boca pequena. Sempre levaba posto o seu pañal.

Ao día seguinte todos estaban reunidos xuntos rodeando a porta do castelo mentras que a princesa Clío daba a noticia. E colorín colorado este unicornio quedou calado.
Saray.

jueves, 14 de diciembre de 2017

Algo sorprendente pasou no Reino dos Sete Torres III

Un día, nunha casa abandonada, escoitáronse uns ruídos. Jank foi mirar pero non atopou nada, só un Opel aparcado xunto a casa. Despois, no garaxe, escoitouse outro ruído, foi ver pero non atopou nada. Logo mirou no galiñeiro e tampouco encontrou nada. Ao final, pediulle axuda a Bob Esponxa e ao seu can. Jank ía ao galiñeiro, Bob Esponxa e o seu can ao garaxe e nada. 
Un día, diante das portas dos habitantes do Reino das Sete Torres, atopouse unha nota que dicía: "Veñan todos os habitantes ao centro social".
Foron alí e estaba unha vampiresa que se chamaba Pepa e que lles explicou que se mudara a unha casa abandonada. Jank, Bob Esponxa e o seu can entenderon que todos os ruídos facíaos Pepa. E...colorín colorado, este conto está acabado.
Diego.

martes, 12 de diciembre de 2017

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres II

Había unha vez un reino que tiña sete torres, era sorprendente e máxico. En cada torre vivía un ser máxico. Na primeira vivía un guerreiro que loitaba contra calquera ameaza que se lle presentara por diante. Na segunda, unha princesa que era a máis presumida e coqueta de todos. Na terceira, vivía unha bruxa que lle lanzaba un conxuro a calquera que fose mala persoa con ela. Na cuarta, vivía un rei que só quería a fama e o diñeiro para el. Na quinta, vivía unha raíña que sempre durmía. Na sexta, vivía un mago que axudaba a aquel que o precisase e na séptima vivía un dragón que controlaba todo o que sucedía.
Entre todos estes había unha moi mala relación, xa que non se soportaban os uns aos outros e cada vez que se  cruzaban na rúa empezaban a insultarse, xa que todos querían o poder e chegar a gobernar o mundo.
Pero un día, tremou a Terra, xa que por culpa destes seres fantásticos e polas pelexas que tiñan esto sucedeu. Eles aprenderon a convivir e acabaron por festexar a súa amizade todos os días.
David.

domingo, 10 de diciembre de 2017

Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres I

Estreamos novo proxecto situado no noso Reino das Sete Torres. Esta vez, con historias co título "Algo sorprendente pasou no Reino das Sete Torres", coma esta:

Un día, atopándose María a panadeira colocando todo o que tiña na panadaría e o dragón Manuel facendo o resto do pan, decidiron arrincar cara o castelo do rei David e do seu fillo Jank. Ían de camiño, cando, de súpeto, pincharon unha roda. Entón chamaron a Bob Esponxa que os estivo axudando mentras que María repartía o pan. Por suposto a Bob saíulle o pan gratis...


Irene.

domingo, 3 de diciembre de 2017

El Reino de las Siete Torres: el granjero Fran y el dragón Manuel

Ola, me llamo Francisco. Soy muy alto, tengo una naricilla pequeña y una boca grande. Visto ropa vieja. Lo que me gusta hacer es cazar lobos.
Brais.


Manuel es un dragón valiente, muy muy grande. Es verde y le gusta ayudar a los demás y... ¡quemarles el culo a los brujos!
Isaac.

martes, 28 de noviembre de 2017

El Reino de las Siete Torres: descripción de la princesa Noa y la unicornio Clío

Me llamo Noa. Tengo el cuerpo ágil y bajo. Mi pelo es rizado y rosa, mi cara dulce y la frente lisa. Mis ojos son azules, con unas cejas suaves y unas pestañas rizadas. Tengo la nariz chata y el cuello elegante. Mis labios son rojos, mis dientes, blancos y las mejillas sonrosadas. Tengo unas manos jóvenes y unas piernas flacas.
Mi forma de vestir es elegante. Tengo un carácter amable, soy muy habladora y educada. Me gusta estar con mi unicornio Clío.
Noa.


Clío es una unicornio que vive en el castillo y en el bosque.
Es de color blanco y alta. Tiene unos cascos grises  y unas alas grandes y blancas. 
Su pelo es rosa y su frente es plana, sus cejas son finas. También tiene unos ojos medianos y de color negro y una boca pequeña.
Siempre lleva puesta una tiara con un diamante azul en el medio.
Clío es valiente, simpática y amable. En su tiempo libre le gusta hacer moda y diseño.
Saray.